نو شدن و آمدن بهار، براي نوشتن از عميق ترين احساس عالم كه مدتهاست در دلم دارمش و هيچ زمستاني با همه برفها و تگرگهايش قادر به آب كردنش نيست تنها بهانه ای ست.

بهار اينبار، برايم معناي تازه اي دارد. مفهومي كه تا امروز به دست هيچ شاعري آفريده نشده و در هيچ كتابي وصفش نكرده بودند و آمدن تو، قشنگ ترين اتفاقي كه ميشد تصور كرد.

زمستان امسال، با همه شبهاي يلداي تنهايي اش به آخر رسيد و آنچه از 365 روز گذشته به يادگار مانده حس شكفتن جوانه عشق در روح و قلبمان است كه حتي تمام مدادرنگي هاي دنيا هم نمي توانند لحظه اي از زيبايي اش را به تصوير بكشند.

دلتنگي، اينروزها، جايي ميان دل من و تو ندارد و هرچه هست شوق بودن و كنار هم ماندن است. امروز، از وراي همه دلهره هاي تلخي كه به دوش كشيديم با هم و كنار هم لحظه هايي به يادماندني مي سازيم و به پاس همه آنچه خدايمان قابل دانست و به ما بخشيد براي نيكبختي و سلامتي همه آن ديگراني كه دوستمان دارند و ندارند دعا ميكنيم.

و آخرين زمزمه هاي غريبانه سال هزار و سيصد و عشق:

خدايا، به اندازه تمام داشته ها و نداشته هايمان دوستت داريم و خواهيم داشت و دعا ميكنيم هيچ بنده اي را، حتي، از جرقه هاي كوچك محبت قلب مهربان و بزرگت بي نصيب نكني.

پ.ن1: مادرم، آسمان مني. مهتابي و ستاره باران و گاهي ... باراني.

اول فروردين يادآور تولد مهربانترين موجود عالم است. مادر. و امروز، اينجا، براي روز مولودت و براي شادابي و سلامتي روزهاي نيامده ات دعا ميكنيم و اميدواريم سايه مهربانت و دستهاي دعايت هميشه بدرقه خوشبختيمان باشد.

پ.ن2: و براي از تو گفتن، هميشه و تا ابد بهانه دارم. هر روزي كه مي آيد و مي گذرد براي من و تو از هزار بار بهار سبزتر است. من تو را دارم و شكوه لحظه لحظه يك عمر دلدادگي را. و مگر بهار چيزي جز همين احساس ناب و پاييزي ست؟

عجب روزگار غریبی است، وقتي آنچه تصورش از رويا هم فراتر است درست زماني كه انتظارش را نداري، مقابلت مجسم مي شود. به همان زيبايي و عظمت. 365 روز پيش، ميان همه حيرت و ناباوري مان، زمان را در زمستاني سرد و برفي متوقف كرديم و منتظر شكفتن اولين جوانه هاي ياس و بابونه مانديم در بهاري كه ماندني ترين شد.

و حالا بعد از عبور از بحراني ترين مرحله عشق و دلدادگي، در فراغت روزهاي دلتنگي، يكسالگي عشقمان را به شكوفه نشسته ايم و براي باروري اش دعا مي كنيم. يك سال است كه از منيت و تنهايي رها شده ايم و با پيوند ميان بال هاي آبي و درد دل هاي پاييزي، مسافران پاييز شديم و قدم گذاشتيم در جاده اي كه انتهايش خوشبختي روزهاي ماندگار، انتظارمان را مي كشد.

براي هردوي ما باورش سخت است اما يادآوري اش آنقدر خوشحالمان مي كند كه نهايت عشق را فقط در چشمهاي هم مي بينيم. امروز از پس تمام حرف ها و حديث ها و جدل ها، داريم به تكامل مي رسيم. به يك بلوغ نورسته و عاشقانه و غريب، اما شيرين و بزرگ شدن ساقه هاي ترد و جوانش را نظاره گريم.

در لحظه يكساله شدن جوانه عشقمان آرزويي كه در دلمان مانده و خواهد ماند بر زبان جاري مي كنيم.

خدايا:

تو را به حرمت آخرين برگ پاييز كه غريبانه و بي صدا فرو مي ريزد و به جاودانگي حضور عشق در دل هايمان قسم كه حتي لحظه اي از سايه رحمت و مغفرتت بر سرمان نكاهي و به خود وا مگذاريمان.

پ.ن: و اين اولين بيست و سوم است. لحظه اي براي آغاز يك عمر شيدايي و عاشقانگي و چه زيباست يكي شدنمان در گذر عاشقانه خيال. اين نه وهم است و نه رويا. همه حقيقت زندگي است. يك اتفاق ساده اما شيرين.

کسی که طعم واقعی تنها بودن را نچشیده باشد از عشق هیچ نمی داند

        آسمان را قاب می  کنم               

                                      به تو هدیه می دهم

                                                           این چشمها قابل تو را ندارند