همیشه فکر میکنم من یکی از آن آدم ها هستم که بچگی
خوب و قشنگی نداشته. همه چیز آنقدر محو و کمرنگ است
در ذهنم که انگار هیچگاه کودک نبوده ام. چیزهای مبهمی
در خاطرم مانده از آنهمه سال که یادآوریش گاهی تنها باعث
حسرتم می شوند اما سعی میکنم یادم بیاید که من هم
(هرچند خیلی کم) اما روزهای شیرینی هم تجربه کرده ام
در همه آن سالهای بچگی.

یادم می آید دوستی داشتم در 5 سالگی که معلم بود!
و در یک دانشسرا (جایی مثل خوابگاه دانشجویی)
نزدیک خانه مان زندگی می کرد. یک روز بدون اینکه
به کسی بگویم با همان لباسهای خاکی و کثیف از
شیطنت همیشگی، رفتم خوابگاهشان و چه استقبال
باشکوهی شد از من! یکی دو ساعتی نشستم و با
معلممان برگشتم خانه و کلی شماتت شدم که چرا
بی خبر و با آن لباسها رفته ام بیرون.

ظهرها همیشه مامان می خواباندمان کنار خودش و
همچین پتو پیچمان میکرد که هر کس می دید فکر
میکرد شب است و وقت واقعی خوابیدن. و من هم
تا خوابش می برد مثل فنر از جا می پریدم و می رفتم
سمت مدرسه ای که به خانه مان چسبیده بود و با
سرایدارش که یک افغانی بود دوست شده بودم! کلا
همه دوست های بچگی ام هیچ ربطی به من و سنم
نداشتند. یا بزرگتر بودند یا ... همان بزرگتر بودند.

آنقدر روی پشت بام و بالکن کلاسهای مدرسه دنبال ب
چه گربه ها می کردم و توی حیاط پشتی که پر از گلهای
خودرو بود پروانه می گرفتم که مامان با سر و صدا می آمد
و دستم را می گرفت و می برد! یادم می آید دوستی داشتم
که چند خانه بالاتر از ما می نشستند و دوست دیگری که
البته پسر بود و باز هم چند سالی بزرگتر از من. همیشه با
این دو نفر توی خانه فوتبال بازی می کردیم و من هم مثل
نیلوفر همیشه دروازه بان بودم. هنوز هم جای زخم هایی
که ناشی از ساییدن زانوها روی فرش بود مانده و این آثار
همه آن شیطنت های شاید پسرانه است.

تنها جای قشنگی که یادم می آید از آن دوران بالای یک
درخت کت و کلفت بود که یادم نمی آید چه درختی بود
فقط می دانم که بدنه کلفتی داشت و من همیشه روی
آن بودم و آنقدر این مامانم حرص می خورد و می ترسید
از افتادنم و من بی خیال تر از این حرفها بودم آخر احساس
می کردم خواهر پسر شجاع هستم!

من یک خواهر دارم که 5 سال از من بزرگتر است. وقتی
من کلاس اول بودم خواهرم کلاس پنجم بود و فقط همان
یک سال با هم در یک مدرسه بودیم. وقتی مدرسه تعطیل
میشد همیشه یک ساعت بعد از او می رسیدم خانه و دیگر
کم کم این تاخیر طبیعی شده بود و کسی نگرانم نمیشد
چون می دانستند که دارم با دوستم سلانه سلانه راه می رویم
و همان کار تکراریه بچه ها (زنگ خانه مردم را زدن و در رفتن)
را انجام می دهیم!

فکر کنم 7 سالم بود. مامان گوشواره های بچگی ام را عوض
کرده بود و گذاشته بودش داخل یک گلدان خیلی قشنگ و قدیمی
که یک زیر گلدانی ست داشت و دایی ام از سوییس آورده بود
برایمان. یک روز رفتم بالای نمی دانم چی تا دستم را بکنم
داخل گلدان و گوشواره های تازه ام را به دوست معلمم! نشان
دهم که از آنجاییکه قدم به گلدان نرسید از آن بلندی افتاد روی
زمین و چند تکه شد. یادم نمی آید مامان که خیلی هم آن گلدان
را دوست داشت و هنوز که هنوز است وقتی زیرگلدانی اش را
میبیند یاد شاهکار من می افتد دعوایم کرده باشد چون اصلا
بهشان اجازه ندادم مرا ببینند و رفتم زیر پتو و به بهانه خوابیدن
تا چند ساعت از ترس سرم را بیرون نیاوردم.

بعدها که بزرگتر شدم ساکن یک مجتمع شدیم با چندین خانه
در یک محوطه و پر از بچه های بازیگوش تر از من. و گمان کنم
تا 13 یا 14 سالگی هنوز توی کوچه ها هفت سنگ و دزد و پلیس
بازی می کردیم و همیشه هم دوستانم پسر بودند. نمی دانم
چرا اصلا با دخترها میانه خوبی نداشتم! همین حالا هم به
صمیمیتی که در دوستی بین پسرها هست غبطه می خورم.

یادم نمی آید مثل خیلی از دخترها دامن پوشیده باشم.
همیشه شلوار پایم بود در حدی که مامان می گفت وقت
عروسی ات باید کت و شلوار بپوشی و می ترسم با داماد
اشتباه بگیرنت! 

چیز بیشتری یادم نیست شاید اصلا خاطره دیگری ندارم
که یادم باشد فقط میدانم آنطور که میخواستم بچگی نکردم
هیچوقت (البته شاید زیادی از خودم توقع داشتم!)  یعنی کلا
مامان آدمی بود که زیاد اجازه تجربه کردن
را بهمان نمیداد و برعکس دو خواهر دیگرم من آنقدر شیطان
بودم که بتوانم بینشان همینقدر شیطنت کنم که وقت
بزرگسالی چیز زیادی به دلم نماند و آنهم خب شاید بخاطر
همان ترس همیشگی مادرهاست از اینکه ما آسیب نبینیم.

به هر حال روزهای بچگی من پر بود از پروانه های خاکی رنگ
که وقتی از بال می گرفتیشان رنگ بالهایشان روی دست آدم
می ماند و یک شیشه که جای کلی کفش دوزک بود که از
روی درختها پیدا می کردمشان. پر بود از سه چهارتا بچه گربه
که جدایشان می کردم از مادرشان و حتی یک روز هم مهمانم
نبودند چون مادرشان می آمد پیدایشان می کرد و می برد!
شاید ان روزها به ذهنم هم خطور نمی کرد که ممکن است
روزی من هم از مادرم جدا باشم و دور و گاهی که صحبتی
میشنوم از مادر چشمهایم خیس شوند از دیر دیدنش.

می دانم که خاطره های هر کسی شاید بیشتر برای
خودش جالب باشد نه دیگران. به هر حال روزهای سادگی
و سرخوشیهای بی بهانه تمام شدند و تنها چیزی که از آن
روزها مانده جای خراشهای نه چندان  دردناک و کبودیهاییست
که روی دست ها و پاها مانده تا یادم نرود من هم روزهایی
پر بودم از خوشیهای اندک اما پررنگ کودکی.

هر کس آمد به کلبه ام و اینها را خواند و دلش قلقلک خورد
از سرمستی های بچگی و یادش افتاد روزهای گذشته دور را،
می تواند بنویسدشان و مرا هم خبر کند تا همان شادیهای کوچک
را با هم قسمت کرده باشیم.

پ.ن1: نیلوفر عزیزم
        با این دعوت قشنگت سرشارم کردی از یک عطر سرخوشی
        و به یادم آوردی همه آنچیزی را که سالها بود در ذهنم پنهانشان
        کرده بودم.
        به خاطر این هدیه خوشبو دستهایت را می بوسم...

  پ.ن2: رضای خوبم
           دلم نمی آید بیایم اینجا بنویسم و حرفی از تو نزنم.
           هرچند که کودکی پر خاطره ای نداشتم و تنها همین چند خط
           برایم مانده از همه آن سالها اما
           با تو لبریزم از خاطره های سبز و خوشرنگ
           و امیدوارم روزی بیاید که توان نوشتنشان را پیدا کنم.

پ.ن3: طومار نوشته هایم حاکی از آن است که چندان هم
          آنگونه که فکر میکردم کودکی بدی نداشته ام شاید!