بی صدا آمدی و یکباره دیدم دنیا آنچیزی نبود که من تا امروز میدیدم . چیزی بود شبیه احساس تولد یا حس غرور شاگرد اول ها . تمام نداشتن هایم را به دست باد سپردم و به گوش قاصدک خواندم که به هر کس رسید بگوید که عاشقی همین است که من در دلم دارمش . برایم روی یک برگ کاغذ بی خط محبت را کشیدی و به من یاد دادی که بی بال هم می شود پرنده شد . دلم را خانه عشقت کردم و دوباره پا گرفتم آنقدر که می توانم سایه به سایه ات تا ته دنیا بدوم .

با یادت آنقدر آرامم که فاصله ها آخرین فکر آشفته ام شده اند و پاییز دیگر معنایی جز خزان و برگ ریزان دارد . هرچه بود تولدی دیگر بود در قالب روحی تازه . آنقدر پاک و نجیب که واژه از نوشتنش عاجز است . عشق حتی کم است برای توصیف آنچه من در تو یافته ام . دنیای عاشقی من و تو همان است که نامش همیشه و همه جا رویاست و برای رسیدن به آن گاهی حتی دنیا زیر و رو می شود . می گویند دیگر از انتظار ننویس و اینقدر تکرار نکن که وقتی پشت پنجره ات یک جاده است یعنی مسافری هست که باید بیاید و آمدن مگر جز با انتظار زاده می شود ؟ اما چطور از تو حرف نزنم وقتی به دلم قول داده ام که بمانم و روی دیوارش خط های موازی بکشم تا تمام فاصله ها یک روز به رسیدن ختم شوند ؟ و مگر عشق جز احساس غریب همان مسافر است ؟

همه چیز تازه آغاز شده ... با تو . تجربه بکری ست اینکه هر صبح با یاد کسی بیدار شوی که آخرین تجسم زیبای دیشبت بوده و با بودنش بهشت برایت روی زمین لمس می شود .

ارغوانی ترین بهانه شکفتنم

یادت بماند که آخرین برگ برنده بازی عشقمان دست من و توست و حتی بهترین کف بینهای دنیا هم حق ندارند چیزی جز خوشبختی ما ببینند . یادت بماند ...

دارم از خودم با فکر تو رد میشم                دارم عاشقی را با تو بلد میشم