مسافران پاييز

غریبانگی ...

mosaferepaiiz — Sat, 09 Aug 2008 21:23:18 GMT

حس غریبی دارم اینروزها. انگار کسی پشت سرم آواز غم میخواند. انگار گوشهایم را کسی محکم گرفته که حتی صدای فریادم به خودم هم نمی رسد. عمق غمی که تحمل میکنم از ذهنم خارج است و سنگینی کوله بار اندوهی که بر شانه میکشم از حد توانم فراتر. اما چه کنم که درد عشق، درد ریشه دارتری ست که تا انتهای بودن آدم هم رسوخ میکند و چه بخواهی و، چه نخواهی همه همه ات را پر میکند و حتی اجازه زمین گذاشتن این بار را، قلبت، به تو نمی دهد.

هوای ابری ام بدجور گرفته و انگار آسمان هم در این لحظه های بیتاب، خیال باریدن ندارد. نمی دانم حجم کدام احساس اینهمه تنهایی را دارد پر میکند فقط اینرا خیلی خوب حس می کنم که عشق، چیزی نیست که به این زودیا به ملال و تکرار آلوده شود و همین امید، خاطرم را از روزمرگی های عمیق آسوده کرده است. اینکه کسی هست همیشه، که دست های مهربانش عمق احساست را درک کند و به حرمت چشم های آسمانی اش همه پریشانیها، عطر خوش وصال بگیرند.

گرچه هنوز، سهم من از بودن تو، نصف حجم همه این ثانیه هاست، اما دلخوشم به این تکرار یک درمیان روزها و شبها، و چشم براه ساختن کلبه ای کوچک اما مهربان، زیر سایه عظمت خدا و شکوه عشق بینهایت زیبای تو، و همین دلخوشی کوچک، دارد روزهای بزرگ نیامده مان را می سازد.

باور دارم که صبر امروز من و تو، رویای دوردست فرداهاست. پس بمان و صبر کن که با عشق حتی، کوه هم به کوه خواهد رسید.

و خوشبختی، همین است که جاریست

همین تحمل غم و همین تکرار ساده دوستت دارم

پ.ن1: می دانم توقع زیادی است اگر خواسته باشم در این زمانه بی رحم هزار چهره، خوشبخت زندگی کنم، چه رسد به این که آرزوی خوشبختی دیگران هم در دلم باشد. اما خب، آدمی ست و کاری اش هم نمی توان کرد!

پ.ن2: برای لحظه های غریبانه و ثانیه های بی تاب امروزم دعا کنید ...

به بهانه تولد تو كه نهايت عشقي

mosaferepaiiz — Sat, 14 Jun 2008 20:29:18 GMT

هرچند اين روزها بدست گرفتن قلم برايم دشوار است، بخاطر درد عميق دوري كه هر دو داريم به جبر روزگار تحمل مي كنيم، اما بزرگترين حادثه سال براي من زيباترين بهانه براي از سر گرفتن نانوشته هاست. گرچه سهم من و تو از تقدير اين قرن، هنوز دوري و دوري ست، اما بودنت و نفس كشيدنت حتي در هواي آسماني ديگر تنها اميدي ست كه زنده نگهم ميدارد.

امروز درست در همين لحظه از عمر زمين، از مرز همه اين فاصله ها، ميان انبوه خاطره هاي صورتي و سبز، كسي زاده شد كه آسمان خاكستريم را به آبي درياي شهرمان پيوند زد و برايم سبد سبد شكوفه و عشق هديه آورد.

امروز براي تو مي نويسم. براي تو كه عاشق ترين ستاره سهيل مني. تو كه به حرمت نگاه مهربانت شكوه تنفس در هواي غريبانه اين ديار، يعني يك قدم به عشق نزديك تر شدن.

بمان، تا زمانیکه آخرين قطره باران عشق بر زمين جاريست و تا روزيكه خورشيد به اميد روزهاي آفتابي عاشقان طلوع مي كند.

فكر ميكنم زيباترين حرفها ساده ترين ها بايد باشند

پس ساده و سفيد و پاك مي گويم

تولدت مبارك زندگي من

پ.ن1: خدايا ... براي بخشيدن و به دنيا سپردن اين عشق تو را سپاس. اين تباني تو با آدم هايت چقدر شيرين است!

پ.ن2: ساده و سفيد و پاك ... تولدت مبارك رضای خوبم

بهار يعني لحظه هاي سبز با تو بودن ...

mosaferepaiiz — Tue, 18 Mar 2008 07:51:18 GMT

نو شدن و آمدن بهار، براي نوشتن از عميق ترين احساس عالم كه مدتهاست در دلم دارمش و هيچ زمستاني با همه برفها و تگرگهايش قادر به آب كردنش نيست تنها بهانه ای ست.

بهار اينبار، برايم معناي تازه اي دارد. مفهومي كه تا امروز به دست هيچ شاعري آفريده نشده و در هيچ كتابي وصفش نكرده بودند و آمدن تو، قشنگ ترين اتفاقي كه ميشد تصور كرد.

زمستان امسال، با همه شبهاي يلداي تنهايي اش به آخر رسيد و آنچه از 365 روز گذشته به يادگار مانده حس شكفتن جوانه عشق در روح و قلبمان است كه حتي تمام مدادرنگي هاي دنيا هم نمي توانند لحظه اي از زيبايي اش را به تصوير بكشند.

دلتنگي، اينروزها، جايي ميان دل من و تو ندارد و هرچه هست شوق بودن و كنار هم ماندن است. امروز، از وراي همه دلهره هاي تلخي كه به دوش كشيديم با هم و كنار هم لحظه هايي به يادماندني مي سازيم و به پاس همه آنچه خدايمان قابل دانست و به ما بخشيد براي نيكبختي و سلامتي همه آن ديگراني كه دوستمان دارند و ندارند دعا ميكنيم.

و آخرين زمزمه هاي غريبانه سال هزار و سيصد و عشق:

خدايا، به اندازه تمام داشته ها و نداشته هايمان دوستت داريم و خواهيم داشت و دعا ميكنيم هيچ بنده اي را، حتي، از جرقه هاي كوچك محبت قلب مهربان و بزرگت بي نصيب نكني.

پ.ن1: مادرم، آسمان مني. مهتابي و ستاره باران و گاهي ... باراني.

اول فروردين يادآور تولد مهربانترين موجود عالم است. مادر. و امروز، اينجا، براي روز مولودت و براي شادابي و سلامتي روزهاي نيامده ات دعا ميكنيم و اميدواريم سايه مهربانت و دستهاي دعايت هميشه بدرقه خوشبختيمان باشد.

پ.ن2: و براي از تو گفتن، هميشه و تا ابد بهانه دارم. هر روزي كه مي آيد و مي گذرد براي من و تو از هزار بار بهار سبزتر است. من تو را دارم و شكوه لحظه لحظه يك عمر دلدادگي را. و مگر بهار چيزي جز همين احساس ناب و پاييزي ست؟

برای یکسالگی عاشقیمان ...

mosaferepaiiz — Tue, 12 Feb 2008 20:28:18 GMT

عجب روزگار غریبی است، وقتي آنچه تصورش از رويا هم فراتر است درست زماني كه انتظارش را نداري، مقابلت مجسم مي شود. به همان زيبايي و عظمت. 365 روز پيش، ميان همه حيرت و ناباوري مان، زمان را در زمستاني سرد و برفي متوقف كرديم و منتظر شكفتن اولين جوانه هاي ياس و بابونه مانديم در بهاري كه ماندني ترين شد.

و حالا بعد از عبور از بحراني ترين مرحله عشق و دلدادگي، در فراغت روزهاي دلتنگي، يكسالگي عشقمان را به شكوفه نشسته ايم و براي باروري اش دعا مي كنيم. يك سال است كه از منيت و تنهايي رها شده ايم و با پيوند ميان بال هاي آبي و درد دل هاي پاييزي، مسافران پاييز شديم و قدم گذاشتيم در جاده اي كه انتهايش خوشبختي روزهاي ماندگار، انتظارمان را مي كشد.

براي هردوي ما باورش سخت است اما يادآوري اش آنقدر خوشحالمان مي كند كه نهايت عشق را فقط در چشمهاي هم مي بينيم. امروز از پس تمام حرف ها و حديث ها و جدل ها، داريم به تكامل مي رسيم. به يك بلوغ نورسته و عاشقانه و غريب، اما شيرين و بزرگ شدن ساقه هاي ترد و جوانش را نظاره گريم.

در لحظه يكساله شدن جوانه عشقمان آرزويي كه در دلمان مانده و خواهد ماند بر زبان جاري مي كنيم.

خدايا:

تو را به حرمت آخرين برگ پاييز كه غريبانه و بي صدا فرو مي ريزد و به جاودانگي حضور عشق در دل هايمان قسم كه حتي لحظه اي از سايه رحمت و مغفرتت بر سرمان نكاهي و به خود وا مگذاريمان.

پ.ن: و اين اولين بيست و سوم است. لحظه اي براي آغاز يك عمر شيدايي و عاشقانگي و چه زيباست يكي شدنمان در گذر عاشقانه خيال. اين نه وهم است و نه رويا. همه حقيقت زندگي است. يك اتفاق ساده اما شيرين.

سلام نفس من ...

mosaferepaiiz — Thu, 17 Jan 2008 08:56:18 GMT

براي نوشتن از غم دوريت آنقدر كلمه در ذهن دارم كه همه را فراموش كرده ام، حتي ساده ترين واژه دوري يعني دلتنگي اين دل كوچك و منتظر را، و آنقدر بهانه براي باريدن چشمهايم كه هيچ ابري حتي در اين زمستان سرد و غمگين به پايش نمي رسد. غمگينم و سكوت، بهترين فرياد اعتراض دلم به زمانه اي كه آنقدر امتحانت مي كند و آنقدر به زمين مي زندت تا بالاخره راه و رسم درست قدم برداشتن را ياد بگيري و اي كاش همه، تحمل اين افتادن هاي پي در پي را داشته باشند.

روزهاي زيادي است كه دلم را جايي ميان خطوط ساده و درهم اين كلمه ها جا گذاشته ام. خسته شدم از سطرهاي طولاني و كشدار براي گفتن ساده ترين و رساترين حرف عالم. اينبار كوتاه و بي حاشيه دوستت دارم بدون اينكه حتي سر سوزني نبودنت در احساس عاشقيم ترديدي بوجود آورده باشد. با اينكه تمام شب هاي زمستان امسال يلدا شده اند اما بهم قول داده ايم كه اين آخرين يلداي تنهائيمان باشد و ديگر هيچوقت تا زماني كه زمانه ياري كند و تا هر وقت كه تقدير، زنجير سرنوشت من و تو را بهم گره زده است هيچ تجربه خوب و بد غير مشتركي نداشته باشيم و زندگي و خوشبختي را فقط با هم و كنار هم بخواهيم.

شمارش معكوس كم كم شروع مي شود. عشق يعني خوشبختي تك تك لحظه هايي كه ماندني مي شوند، طعم شيرين بودن تو و تلخي سكرآور ثانيه هاي بي قراري ... باز هم براي تو .

چشمهایم برای تو ...

mosaferepaiiz — Tue, 25 Dec 2007 10:32:18 GMT

کسی که طعم واقعی تنها بودن را نچشیده باشد از عشق هیچ نمی داند

آسمان را قاب می کنم

به تو هدیه می دهم

این چشمها قابل تو را ندارند

عجب از عشق تو ...

mosaferepaiiz — Mon, 15 Oct 2007 22:04:18 GMT

امروز...
باران تو را به فردا می خواند ٬ او نیز خوب می داند تو به فردا می نگری . باران در گوشت زمزمه می کند که آرام و بی صدا از شب بگذری .
فردا...
او خوب میداند که تو سکوت شب را نخواهی شکست . تو به فردا مینگری ، باران تو را می خواند که به رقص شعله های آتش بنگری و با او هم نوا شوی. شعله ، نهان تو را از تو بهتر می داند٬ آواز باران تو را به فرداهای بعد می خواند او می داند که تو جز به فردا نمی نگری .
با باران بخوان ٬ بخوان آواز باران را ٬ آواز زندگی را ٬ آوایی که هرگز در من و تو خاموش نخواهد شد . بخوان آواز بودن ٬ آواز زندگی ٬ راز جاودانگی را ، آواز باران را ...
و امشب...
امشب از هر شبی به تو نیازمندترم...
بالهایم را بگشا...
پروازم ده...
اینجا سرد است! اما آن بالا... وقتی نگاه می کنم چیزی را می بینم که حرارتش گرمابخش وجودم می شود. نازنینم ، نگاهت آن چنان در من اوج می گیرد که عظمتش را توان باور ندارم. می دانم که همیشه نگاهم می کنی... می دانم که هرچقدرهم دور باشیم ازهم ، تو باز مرا میخوانی ...
عجب از عشق تو...
با لهایم خیلی وقت است که پرواز را به خاطر آورده اند... نیازمند دستان معجزه گر تو بود.
نوازشم کن...
آرامم کن...
بگذار در آغوش تو دوباره زنده شوم.
می دانی ;دیشب باز به آسمان نگاه کردم...
ابری بود...
سیاه شده بود...
اما وقتی شروع به باریدن کرد ستاره ها چشمک زنان ، باز پیدا شدند.
عجب از عشق تو...
کاش دریابم شکوه این عشق را...
آسمان دلم را آبی کن تا عشق بازی با خورشید را تجربه کند...

10 شهریور 1386...

mosaferepaiiz — Fri, 31 Aug 2007 20:29:18 GMT

امشب ميخواهم براي اولين بار عشق را درگير مناسبات غلط اجتماعي نكنم و خيلي راحت و بي پروا ، از روزهايي بگويم كه با يادآوري خاطره هاي سبز اينروزها ، جوانه تازه اي در دلمان شكوفا شود و هر قاصدكي كه از راه مي رسد خبر سرزندگي هميشگي عشق من و تو را بدهد .

امشب ميخواهم از آن ته توهاي قلبم و ذهنم آخرين ته مانده هاي صداقت و يكرنگي را بكشم بيرون و به حرمت همين ماه قشنگ ، تقديمش كنم به چشمهاي دريايي و عاشق تو كه تا آخرين لحظه با هم بودن ، نور بپاشد به جاده پاييزي سفرمان . آنجا كه قرار بود با دو بال آبي و دو قلب پاييزي تا انتهايش برويم و خودمان را رها كنيم در هواي پاك و خالي از غبار فراموشي اين روزگار ناماندگار بي رنگ.

چقدر پرم از هواي تو . چقدر يادت و خاطرت و بودنت شيرين است و دلنشين و من چقدر خوشبختم كه عاشقت هستم . خسته شدم از بس دنبال واژه هاي ناب گشتم كه هيچوقت نوشته نشده اند . اينبار ميخواهم خيلي ساده و بي حاشيه بگويم كه دوستت دارم و تا هميشه خواهم داشت و از خدا ميخواهم اين ادعاي عاشقيم ، اين احساس جسورانه و عظيم را در پناه لطف و رحمت خود بگيرد و حفظش كند براي پايداري يك عمر زندگي ارغواني و سبز .

امشب ، در گير و دار اين زندگي ماشيني به ظاهر سنگي ، لا به لاي دلتنگيهاي غريب ۵شنبه ها ، با تو شروعي دوباره دارم و اين يعني تولد تازه همه داشته ها و نداشته ها . دلم ميخواهد بداني كه تا وقتي زنده ام كه آخرين آجرهاي كلبه عشقمان را با هم بچينيم و جاي جايش را پر كنيم از غربت پاييزي اولين روزهاي آشنايي تا هميشه زنده بماند و يادمان نرود چقدر دوري و انتظار را تحمل كرده ايم براي باروري عشقمان .

باورم كن كه فقط باور تو مي تونه قفل قفس رو بشكنه

ترا به قلب واژه هاي شعر برده ام ، و در ميان سينه عشق را فشرده ام ، براي ديدنت ببين چه عاشقانه من ، تمام سنگفرش كوچه را شمرده ام

با من از رفتن نگو ...

mosaferepaiiz — Sun, 19 Aug 2007 08:29:18 GMT

با من امشب چیزی از رفتن نگو - نه نگو - از این سفر با من نگو

من به پایان می رسم از کوچ تو

با من از آغاز این مردن نگو

کاش میشد لحظه ها را پس گرفت کاش میشد از تو بود و با تو بود

کاش میشد در تو گم شد از همه کاش میشد تا همیشه با تو بود

کاش فردا را کسی پنهان کند

لحظه را در لحظه سرگردان کند

کاش ساعت را بمیراند به خواب

ماه را بر شاخه آویزان کند

می روی تا قصه را غمنامه تفسیر گل می روی تا واژه را باران خاکستر کنی

ثانیه تا ثانیه گلواره ویران شدن می روی تا بخشی از جان مرا پرپر کنی

با من امشب چیزی از رفتن نگو - نه نگو - از این سفر با من نگو

من به پایان می رسم از کوچ تو

با من از آغاز این مردن نگو

پ.ن : ثانیه هایم در حضور تو قهرمان سرعت دنیا می شوند همیشه . نمی دانم دوباره کی برمیگردی ولی می خواهم بدانی که دلم لحظه لحظه یادت را عاشقانه می شمارد ... تا دوباره دیدنت .

تکرار مکرر دوست داشتن تو ...

mosaferepaiiz — Fri, 27 Jul 2007 20:28:18 GMT

در روزگاری که نه از واژه های ناب قدیمی خبری هست و نه از بابونه و شب بو ، تو ماندی و از عشق گفتی برایم . از ممنوعه ترین و غریب ترین سه حرفی عالم . گفتی که هنوز هم میشود به یک جفت چشم عاشق ، دل باخت و تا آخر بودن با برق همان نگاه ، نور پاشید به گذار تمام ثانیه های اضطراب و دلواپسی ...

آشفته بازار غم انگیزی است جایی که من و تو نفس می کشیم و در این گیر و دار، آنچه دل خوشمان کرده است ، سبزینگی و طراوت این حس همیشه ماندگار است . چه اهمیتی دارد که هر کداممان پرنده آسمان کدام شهریم، وقتی فاصله برایمان بی معناست؟

امروز هوای دلمان آفتابی است و میدانم بار دیگر ابرها برمی گردند تا رنگ خوشبختی مان را عوض کنند اما یقین دارم که هیچ طوفانی حتی نمیتواند عشق را از صفحه سپید دلهایمان پاک کند و از صلابتش بکاهد که همین واژه ساده و کوچک ، جهانی را در خود دارد که بزرگترین سرمایه زندگی مان شده است .

ما هر دو در میانه ی آزمونی دیگریم ، بازی باشکوهی که فقط با ایمان و صبر می توان برنده اش بود و به جایی رسید که دیگر نه از دلهره و تشویش خبری باشد و نه از دوری و ترس نرسیدن ...

همسفر لحظه های غریبانه انتظارم :

می خواهم بدانی که معنای زندگی برای من ، فقط و فقط همین جمله رنگ باخته به قلب توست : تکرار مکرر دوست داشتنت ...